هدف اصلي هنرفراموش نشود

همانطور كه همه مي دانيم طريقت نوعي مذهب شخصي درزندگي عملي است.وهرفرد مي تواند علاوه برآن مذهب رسمي كه دارد،ازطريق يك "راه"ديگري هم به سير وسلوك خود ادامه دهد.حال مي خواهد به طور مستقيم آن را طريقت بنامند،مانند سلسله هاي مشهورتصوّف ويامانند هنرغيرمستقيم طريقت محسوب شود.چه بسا تجربه نشان داده كه درامر تربيت اخلاق ونفْس راههاي غيرمستقيم نتيجه بهتر ودائمي داشته است.

دراين ميان موسيقي يكي ازظريف ترين وغيرمستقيم ترين راهها مي باشد.هنرجوازهمان اوّل كه پاي به اين راه درمي نهد درمي يابد كه بايدشجاع وراستگوباشد.وباشكست رابطه عجيني پيداكند.اما پس ازگذشت مدّتي كه پيروزي هايي دراجراي تقليدي خود بدست آورد،ومورد تشويق ديگران قرارگرفت آرام آرام دچارمنيّتي سخت مي گردد وتادوره استادي ،اين منيت دراوكاملاً به بلوغ مي رسد.وسرّهنرهم درهمين هست و مي گويد:حالا كه مي خواهي با نفْست مبارزه اين مقداركه خيلي كم است.صبركن نفست بالغ شود ، بعد باآن مبارزه كن !

امّا دربازارهنر امروزآنقدرهنرجو رادرگيرمسائل ظاهري:مانند:كنسرت،مسابقه!(همان جشنواره)وغيره مي كنند كه ديگرهنرجو فرصت نمي كند تا آن نغمات يا هنرش رابراي خود ودرخلوت خود به منظورتزكيه نفس تكراركند. و ،روح و روان خودش را با اين آهنگ ها پالايش كند.اجراي هنرجو رادائماً درمعرض ديد وشنود شنوندگان مي گزارند واو رامجبورمي كنند تا پيشه خود رابر اساس هنرنمائي در برابر جمعيت(همان صحنه كه خيلي هم معروف شده)بنا نهد.به همين دليل هنرجو باهمان روحيه استاد بزرگي مي شود وبراي هميشه فراموش مي كند كه منظوراصلي از طي كردن اين راه چه بوده وهست